Nie opuszczaj mnie (Ewa Stankiewicz)

Joanna to trzydziestoletnia dziennikarka, dowiaduje się, że jej matka jest ciężko chora, rzuca wszystko i jedzie do rodzinnego miasta.

Łukasz to silny, zdecydowany, pełen energii młody mężczyzna, który szuka własnej drogi.

Próbuje dostrzec wokół siebie znaki i podąża za nimi. A znaki prowadzą do Joanny – kobiety której nie zna.

Tragiczne doświadczenia bohaterów zmuszają ich do przełamywania społecznych, kulturowych oraz obyczajowych barier, które towarzyszą im na co dzień. Kierują nimi dwa podstawowe instynkty: instynkt życia i instynkt miłości. Ponad tymi smutnymi i tragicznymi wydarzeniami, jest coś, co daje nadzieję… Przeznaczenie.

„Co zrobić z miłością, kiedy zabraknie osoby. Tego, kogo się kochało”. Kiedy cały sens ucieka. Bohaterowie filmu, którzy starają się „uczepić życia” instynktownie szukają ratunku w bliskości. Dotyk mężczyzny, uśmiech kobiety. Ciepło wzajemnego ciała może być schronieniem. Miłość stanowi cały sens. Tę wiarę powoli odbudowują bohaterowie filmu.